Het is vandaag Koningsdag dus de vlag kan uit. Een mooie dag voor het maken van nieuwe herinneringen. Bijvoorbeeld zoals deze ontmoeting die ik laatst had bij de kassa van een supermarkt.
Ik sta als derde in de rij bij de kassa van een supermarkt zonder zelfscan—ze bestaan dus nog. Voor me staat een wat oudere vrouw. Ze kijkt even naar de klant vóór haar, werpt een blik op de lopende band en zegt dan ineens: “Ik heb nog net tijd om bloemen te pakken.” Voor ik iets kan zeggen, loopt ze weg, haar boodschappen al op de band achterlatend.
Nog geen minuut later is ze terug, licht gehaast, met een bosje tulpen dat ze voorzichtig neerlegt. “Gezellig,” zeg ik, “een beetje kleur op tafel.” Ze glimlacht terwijl ze het prijskaartje bekijkt. Dan zie ik haar blik veranderen. “Twee bosjes voor vijf euro,” mompelt ze, en hup—daar gaat ze weer. Even later keert ze terug met een tweede bos tulpen, zichtbaar tevreden.
“Mijn dochter is jarig,” zegt ze. “Dit is een extraatje.”
“Wat leuk, gefeliciteerd,” antwoord ik.
Haar blik valt op de twee grote Parijse soezen op mijn band. “Ben jij ook jarig?” vraagt ze nieuwsgierig.
Ik lach. “Nee hoor, soms moet je zelf de slingers ophangen om er een feestje van te maken.”
“Eet je ze allebei op?”
“We zijn met z’n tweeën,” zeg ik.
Ze knikt, maar haar glimlach wordt zachter. “Ik ben alleen,” zegt ze, bijna terloops.
Dan is ze aan de beurt. Ze rekent af, pakt haar boodschappen en loopt weg. Bij het passeren draai ik me nog even naar haar om. “Fijne dag!” roep ik. Ze zwaait vriendelijk terug, een klein gebaar, maar oprecht, en verdwijnt daarna tussen de schuifdeuren.
Met een glimlach loop ik even later naar de auto. Het zijn die korte, onverwachte ontmoetingen—vluchtig en eenvoudig—die toch iets achterlaten. Kleine momenten, die het leven net wat warmer en betekenisvoller maken.
Iedereen een hele fijne Koningsdag dag en tot de volgende Pronkenkronkel.
Ontdek meer van Pronkenkronkel
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.