Als ik naar jonge gezinnen kijk, valt het mij op hoe druk ze het hebben. Brengen en halen van en naar school, daarna door naar de sportclub, die ook weer gebracht en gehaald moet worden. Meestal is het niet eens de moeite om tussendoor even naar huis te gaan of een boodschap te doen. De dag lijkt gevuld met afspraken, schema’s en verplichtingen. En dat niet voor één kind, maar voor veel ouders voor twee of meer kinderen.
Daarnaast moeten ouders ook nog werken. Vaak allebei. Waar halen ze de tijd en de energie vandaan? Soms vraag ik me af of er nog ruimte overblijft om gewoon even te zijn, zonder klok, zonder planning.
Het doet mij denken aan het liedje van Herman van Veen met de volgende tekst:
Opzij opzij opzij
Maak plaats maak plaats maak plaats
Wij hebben ongelofelijke haast
Opzij opzij opzij
Want wij zijn haast te laat
Wij hebben maar een paar minuten tijd
We moeten rennen springen vliegen duiken vallen opstaan en weer doorgaan
We kunnen nu niet blijven we kunnen nu niet langer blijven staan
Een andere keer misschien
Dan blijven we wel slapen
En kunnen dan misschien als het echt moet
Wat over koetjes voetbal en de lotto praten
Nou dag tot ziens adieu het gaat je goed
Als ik dit zo van een afstand bekijk, snap ik heel goed dat er mensen zijn die dit niet kunnen volhouden. Voor wie het op een gegeven moment te veel wordt en die hulp inschakelen van specialisten in de zorg. Dat is geen zwakte, maar een signaal dat het leven soms te hard kan gaan. Er móét een moment van rust zijn, een moment om weer even op te laden. En daarmee bedoel ik niet een vakantie die één keer per jaar plaatsvindt, maar kleine momenten. Elke dag of elke week even tijd voor jezelf, waarin je niets hoeft en niemand iets van je verwacht.
Het woord moeten speelt daarin een grote rol. Het is een dwingend en verplichtend werkwoord. Misschien moeten we dat woord wat minder vaak gebruiken, of het zelfs schrappen uit ons woordenboek. En het vervangen door het woord mogen. Dat klinkt meteen een stuk vriendelijker, zachter ook.
Straks ga ik mijn kleindochter ophalen van school. Niet omdat het moet, maar omdat het mag. Omdat ik daar zelf voor kies. Omdat dit een moment is dat ik koester, een klein stukje rust in een verder drukke wereld.
Iedereen een hele fijne dag en tot de volgende Pronkenkronkel. 🌱
Ontdek meer van Pronkenkronkel
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.