Op een vroege, mistige ochtend laat ik in Amsterdam onze trouwe viervoeter uit. De stad is nog stil, alsof ze haar adem inhoudt. We lopen langs de in nevel gehulde bootjes, die zachtjes tegen de kade deinen. De mist verbergt alles wat zich aan de overkant van het water bevindt; de wereld lijkt hier even te eindigen. Met één hand diep in mijn jaszak wandelen we verder. Het is koud, scherp bijna, dus het wordt een korte wandeling.
Een paar dagen later is de ochtend totaal anders. Opnieuw lopen we langs dezelfde bootjes, maar nu ligt de stad aan de overkant open en bloot voor ons. De zon doet haar uiterste best om de nacht te verdrijven en zet de lucht in een zacht, goudkleurig licht. Ook deze ochtend is het koud, zo vroeg op de dag, en opnieuw besluiten we het rondje kort te houden. Ach, Bikkel vindt dat helemaal niet erg. Zij is sowieso geen groot voorstander van lange wandelingen en lijkt vooral te genieten van het idee dat zij daarna weer lekker naar binnen kan.
Omdat ik toch in Amsterdam ben, maak ik meteen gebruik van de gelegenheid om het Stedelijk Museum te bezoeken. Daar bekijk ik de overzichtstentoonstelling van Erwin Olaf. Wat een indrukwekkend oeuvre heeft deze fotograaf opgebouwd. Zijn werk is gelaagd, verstild en tegelijkertijd confronterend; beelden die blijven hangen en uitnodigen om langer te kijken. Elk kunstwerk vertelt een verhaal, vaak zonder woorden, maar met een enorme emotionele kracht.
Mocht je nog niet de kans hebben gehad om deze tentoonstelling te bezoeken, dan kan ik je dat van harte aanraden. Je hebt alleen deze maand nog de mogelijkheid.
De volgende keer staan het Foam, het Moco of het Van Gogh Museum op het programma.
Ik wens iedereen een hele fijne dag en week toe, en tot de volgende Pronkenkronkel.
Ontdek meer van Pronkenkronkel
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.